Nieuw of oud bloed, iedereen weet het; een beetje variatie brengt alleszins wat spanning en leven in de brouwerij. De divisie Kalken stuurt blijkbaar haar discipelen uit om wat ervaring te komen opdoen(of willen deze discipelen gewoon eens kans maken op een goed klassement door bij de mindere goden een gooi naar de titel te doen?)  In elk geval: welgekomen iedereen en adieu aan wie vertrok.

Back to business dan; Ronde 2 werd gisteren gespeeld

Germain en Herbert werkten in relatieve stilte hun eenzame partij af, toen plots toch nog twee verdwaalde shakers door de deur kwamen binnenwaaien, nl Philip en Sven. De dame van Germain was helaas voor hem op dat ogenblik reeds de deur uitgewaaid, waardoor hij met ongelijke wapens de verdere slag met Herbert diende te strijden. Ondanks dapper weerwerk werd reeds snel duidelijk dat het een verloren zaak was, ook al slaagde Germain er nog in de toren aan de dame te pennen en zo de kwaliteit te winnen. Herbert, die intussen een pion tot op de voorlaatste linie had geloodst, haalde het bekende trukje van de torenruil uit op de achterste rij en maakte nadien korte metten met de nog overeindstaande weerstandstroepen van Germain.

Philip mocht het tegen Sven uitleggen met de witte stukken en zag zich met een siciliaanse opening geconfronteerd, waartegen hij het immer vervelende zetje c3 speelde. Alras werd in het centrum een spiegelpositie gecreëerd, waarbij vooral zwart de betere vakken voor zijn stukken ter beschikking had. De witte stelling kampte met ruimtetekort, maar ook zwart had een aantal problemen op te lossen; zijn gefianchetteerde zwarte loper werd door de eigen pionnen ingesloten, en het paard moest aan een langer reis beginnen om op een plaats aan te komen waar het verschil kon maken. Sven slaagde er grotendeels in deze problemen op te lossen, door een paard te ruilen in het centrum en daarmee de ingesloten loper te bevrijden. Met het vrijgekomen centrum kreeg ook wit echter meer ruimte en het werd nog spannender. Al zei Philip achteraf nooit in de partij het gevoel te hebben gehad te kunnen winnen, had Sven zijn positioneel overwicht stukken beter moeten kunnen verzilveren, terwijl hij nu ei zo na nog in de problemen kwam. Een aantal onzorgvuldigheden van Philips kant stuurden de partij echter naar een gewonnen eindspel voor Sven, die zijn eerste punt binnenrijfde. Later die avond werd nog op de kap van zelfstandigen gezeten en op de poef gedronken.

De enigszins vermoeide hoofdrolspelers vatten aan met een voorzichtig koffietje en schakelden daarna over op bier. In een zeldzaam moment van zwakte was er aan de ene zijde al eens een ice-teatje te bespeuren en aan de andere kant een colaatje.

De zenuwen waren toch wel enigszins gespannen. Sven lootte de zwarte stukken, wat betekende dat hij, in het geval er drie partijen dienden gespeeld te worden, 2x met zwart moest spelen. De opening was Réti, waarbij wit met Pf3 een afwachtende houding aanneemt. Deze opening typeert zich vaak doordat zij in talloze andere openingen en/of variaties kan overgaan. Sven speelde d5 in een poging aan te sturen op de meer klassiekere d-openingen zoals damesgambiet en dergelijke meer. Helaas wou Bernard niet echt meewerken. Hij koos resoluut voor de aanval, nadat hij bijna onmiddellijk zijn koning gerokeerd had. De pionnen vlogen vooruit en bestookten het Svense middenveld. Sven werd constant voor concrete moeilijkheden en keuzes geplaatst en kon niet veel meer dan verdedigen, verdedigen en nog eens verdedigen. Zijn stukken geraakten niet ontwikkeld, zijn koning niet gerokeerd en erger, Bernard bouwde beetje bij beetje een druk op de stelling, waarvan Sven vreesde dat deze met een welgetimede doorbraak in het midden zou leiden tot een totale ineenstorting van de zwarte positie. Eigenaardig genoeg bouwde Bernard zoveel druk op in het midden dat hij niet goed meer wist met welke pion nu eigenlijk de doorbraak het best geforceerd kon worden. Na een uurtje beuken op de zwarte stelling besloot hij om met de c-pion de zwarte d-pion te slaan, maar dit stelde Sven niet voor onoverkoombare problemen. De zwarte stelling kraakte, beefde en zwoegde, maar bleef overeind.

Sven kon even ademhalen, slaagde erin te rokeren en ten langen leste de geblokkeerde stukken vrij te krijgen en zelf zijn torens te verbinden. Bernard, die zijn immense overwicht een beetje zag ontglippen ging voor stukwinst door een van de zwarte verdedigers de toegang af te snijden tot een aangevallen stuk. Helaas bleek dit ietwat te opportunistisch. De witte loper werd door Sven’s toren aan de dame gepend, en een eenvoudig rekensommetje leerde dat wit uiteindelijk één verdediger te kort zou komen om het onder druk gezette stuk te beschermen. De witte stelling-hoe machtig ook geweest gedurende het grootste deel van de partij brokkelde genadeloos uiteen na verlies van eerst de loper en daarna een toren. Bernard vervloekte zichzelf en gaf gedesillusioneerd op. 0-1 na een zenuwslopende, aangename en lange partij.

Aan de toog werden de zenuwen enigzins tot bedaren gebracht door een kort intermezzo. De tweede partij kon beslissend zijn, omdat 2 punten voldoende waren om kampioen te worden. Bernard leek rustiger, en Sven die al eerder dit seizoen bewees slecht te presteren onder druk, kreeg zijn zenuwen slechts moeizaam de baas. Toch besloot hij in een siciliaan tot het compromisloze f4, hetgeen onmiddellijk zwart tot keuzes dwong, wegens het gevaarlijke e5. Een obscure variant van de siciliaanse draak, die Zowel Sven als Bernard eigenlijk helemaal niet kenden. Er werd meteen kwistig pionnen geruild in het midden, en toen de ‘fog of war’ was opgeklaard, bleek vooral Sven er niet onaardig voor te staan. Geen van beide spelers had al kunnen rokeren, maar waar bij Sven in theorie beide rokades(lang en kort) nog beschikbaar waren, besloot Bernard tot een lange rokade om de aangetaste pionnenstelling op de koningszijde niet nog meer te belasten. De lange rokade bleek de koning echter verre van een veilige haven te bieden, en Sven kon een paard pal in het midden plaatsen, dat met monsterachtige allures het hele middenveld overzag. Het zwarte paard stond bovendien ongelukkig geplaatst en dreigde elk moment ingesloten en geslaan te worden. Toen dat even later ook gebeurde, en Sven naast het machtige paard ook een zwarte loper op een cruciale diagonaal kon plaatsen, werd het Bernard een beetje te machtig. De concentratie en strijdlust vloeide zichtbaar uit hem weg en je zag in zijn ogen dat hij wist hoe laat het was; ongeveer 22u20…

De opgave volgde niet veel later en daarmee was de nieuwe kampioen bekend. Omdat de kampioen tevens uw verslaggever is, zal hij de wierook een beetje sparen, die hij een andere kampioen ongetwijfeld zou hebben doen toekomen. Laat het volstaan te stellen dat Sven, benevens een dipje aan het einde van het seizoen, een dijk van een seizoen speelde, weinig punten liet liggen(net als Bernard) en het verschil kon maken in de onderlinge partijen, door Bernard vier keer te kloppen.
Achteraf werd nagekeuveld in klein Ledeberg met een frisse Duvel en we leefden nog lang en gelukkig…

Hoog tijd om een balans op te maken dus.

Laat ons met een positieve noot van start gaan; zowaar engageerden de meeste shakers zich voor een volgend seizoen, met weliswaar een ietwat afgeslankt programma.

Freek geeft er de brui aan. Wie er tijd voor heeft moet maar de statistieken eens opzoeken, maar volgens mij is Freek bij de shakers toch wel goed voor een of ander record.

Piet heeft nog geen uitsluitsel gegeven voor het volgend seizoen, maar zal toch een (paar) tandjes moeten bijsteken inzake het vermijden van absenteïsme. Bijna bepaalde Piet dit jaar door zijn afwezigheden de loop van het kampioenschap. Bij deze, en in naam van de shakers: Piet we zouden je er graag opnieuw bijhebben volgend seizoen, maar graag wel met een iets groter engagement.

Philip speelde zowaar zijn beste shakersseizoen ooit. Niet alleen koste hij Sven mogelijks de titel(samen met germain), hij speelde bij momenten sterk schaak en eindigt dan ook terecht op een mooie vierde plaats.

Germain is het spelletje duidelijk nog niet verleerd, en blijft toch steeds een kwaaie tegenstander. Hij sluit een knap seizoen af op de derde plaats. Dat hij dit nog maar enige jaren volhoudt zou ik zo zeggen.

Tom, Pascal en Luc lieten het enigszins afweten dit seizoen. Niet dat ze opeens het schaken verleerd zijn, maar aan motivatie leek het soms een beetje te ontbreken. En iedereen weet het; in schaken is speelsterkte soms ondergeschikt aan de wil om te winnen. Van Luc weten we dat hij inmiddels een microchip heeft laten inplanten op zijn schedel die kleine golfjes van genot naar zijn pleziercentrum stuurt telkens hij een goede zet vindt. Voor volgend seizoen zal hij er dus weer staan. Pascal, wiens pleziercentrum nu reeds overgeprikkeld wordt zal een alternatieve oplossing moeten zoeken en Tom…was dit seizoen de beste rock-a-billy van de shakers.

Bernard miste zijn intrede niet. Hij veegde de verzamelde tegenstand op een hoopje, en moest enkel in de onderlinge duels met Sven het onderspit delven. Sven speelde een knap seizoen en verloor zijn eerste en enige partij van Germain in een van de laatste ronden. Een onderling duel zal moeten uitmaken wie met de hoofdvogel gaat lopen. Bernard vertelde zijn vriendin al vol zelfvertrouwen dat hij zou winnen, terwijl ten huize Sven de gebruikelijke regel “niet winnen is niet binnen” van kracht blijft.

Om het met een scheidsrechterlijke term te omschrijven: wait and see.

Tot volgend seizoen!

Met de preciezie van een Zwitserse koekoeksklok begonnen de klokken(spreekwoordelijk gezien hun electronische aard) stipt om 20u30 te tikken. Germain volgde strikt de afgesproken regels op, de afwezigen ten spijt. Freek vermoedde dat hij de vergadering waarop dit was afgesproken had gemist(wat gezien zijn stiptheid die meer weg heeft van een Mechelse koekoeksklok niet ondenkbaar is) en maakte enig misbaar.

Nadat de lichte deiningen van commotie enigszins waren weggeëbt, werd er aangeschoven voor een potje schaak.

Luc haalde met een Scandinavische opening tegen Freek opnieuw zijn geliefde wapen boven. Het leverde hem geen windeieren op, gelet op de onorthodoxe aanpak waarmee Freek counterde. Normaal gezien slaat wit in de meeste gevallen de zwarte centrumpion, om daarna met tempo het paard te ontwikkelen, wanneer zwart terugslaat met de dame. Freek koos ervoor zijn e4-pion te verdedigen door f3 te spelen en Luc schoof zijn pionnen door en zette even later een centrum vast  waarin zwart het meeste ruimte had. Ruimte die Luc uitstekend benutte door zijn paarden op de goede velden te positioneren. Bij Freek zat het allemaal een beetje vast van in den beginne, en ook al was de partij geruime tijd materieel min of meer in evenwicht; positioneel zag het er allemaal niet zo koosjer uit. Op een gegeven moment werd Freek dan ook logischerwijze door de druk op de stelling en het gebrek aan ruimte voor de eigen stukken in de fout gedwongen. Daarna kapzeisde het witte schip in snelvaart, compleet ingedeukt door de zwarte Luk-oil-tanker.

Bernard speelde een interessante partij tegen Germain. Niet alleen omdat Germain nog steeds een van de naaste achtervolgers is in het klassement, maar vooral omdat de partij op het scherp van de snee werd gespeeld met gedurfde zetten die het in zich hadden winst of verlies op te leveren langs beide kanten. De partij kan min of meer samengevat worden in twee sleutelmomenten. Vooreerst was er de ruil die aanleiding gaf tot een ultra-scherpe stelling; een loper(van Bernard) voor drie pionnen(van Germain). Omdat we nog ver weg waren van het eindspel zag de stelling er op dat moment heel erg complex uit-onduidelijk wie nu precies het voordeel had verworven. Germain slaagde er niet echt in de pionnenopmars van Bernard te stuiten, ondanks het overwicht in stukken. Met de tweede sleutelzet, het kwaliteitsoffer waarmee Bernard uitpakte, verzekerde onze nieuweling zich heel waarchijnlijk van de uiteindelijke winst. De pionnen marcheerden onverbiddelijk op de zwarte koning af en dwongen Germain in de fout. Latere computeranalyse van de partij zal moeten uitwijzen of de fout te vermijden was geweest en of Germain op dat ogenblik nog een reële kans had op winst. (Inmiddels analyse gedaan: voor de foute zet van germain geeft computer het voordeel aan germain, na de fout overweldigend voordeel voor Bernard-de blunder Tf8 die een pionvorkje toelaat op koning en toren  kost Germ dus de partij).In ieder geval gierden de zenuwen aan weerzijden van het bord door de kelen en ere aan beide heren voor een uitstekende partij. Tot slot nog een pluim op de hoed van Bernard, die halverwege een remiseaanbod van Germain afsloeg in een stelling waarin veel shakers eieren voor hun geld hadden gekozen en het halve punt aanvaard.

Sven voorspelde dat de partij tegen Pascal een uitputtingsslag zou worden en kreeg daarin gelijk. De partij ging heel lang gelijk op en de klokken hadden al bijna een uur getikt eer daar verandering in kwam. De eerste onevenwichten kwamen er toen Sven met het doorschuiven van een zwarte pion het witte paard naar de achterste lijn terugdwong, waar het de rest van de partij een beetje knullig zou blijven toezien. De sleutelzetten die de partij deden kantelen kwamen echter een twintigtal minuten later. Pascal kon dame en loper vorken, al had hij daarmee op het eerste zicht slechts een afruil bekomen van de lichte stukken, omdat de dame het paard, nadat het de loper had geslagen kon terugslaan. Het idee was goed, want de zwarte loper bevond zich op een sterke diagonaal op de witte koningsstelling gericht en was bijgevolg het sterkere stuk.

Sven vond echter een sterke tegenzet, die hij eerlijkheidshalve pas zag nadat Pascal het vorkje had gespeeld. Hij sloeg de witte loper met zijn ander paard, hiermee de witte dame aanvallend. Dit terwijl zijn eigen dame nog steeds instond en terwijl de geslagen loper gedekt werd door een pion. Er waren aan deze zet echter talloze complicaties verbonden, waardoor Pascal niet gewoon de dames kon ruilen of het paard kon slaan met de pion . Doordat dame en koning op een lijn stonden, diende Pascal constant op zijn hoede te zijn voor een vork en een afruil van de dames zou ook tot stukverlies hebben geleid. Computeranalyse bevestigd min of meer het voorgaande. Het sappig uitziende vorkje bleek een blunder en de tegenzet bracht zwart stevig in het voordeel. Sven kon de druk verder opvoeren en Pascal liet het kopje een beetje hangen en gaf even later op. Al bij al een leuke partij die slechts in de eindfase beslist kon worden.

Nadat gedurende de opening slechts het geschuif van vilt te horen was,

pikte uw verslaggever in op de partijen.

Philip speelde c3 tegen de siciliaanse opzet van Bernard. Altijd een beetje vervelend is dat voor wie graag een open en aanvallende siciliaan speelt. Alleen reageerde Philip te passief op het pionnengeschuif van Bernard en werd daardoor in het middenveld enigszins onder de voet gelopen. Bernard vond ook uitstekende vooruitgeschoven posten voor zijn paarden, die de witte stelling eigenlijk van in het begin van de partij volledig verlamden. De sterke stelling van Bernard leidde onvermijdelijk tot pionnenwinst. Philip wist wel de sterkste dreiging uit te schakelen, door de dames af te ruilen. Een goede opening was het dus geenszins voor Philip, maar toch slaagde hij erin, vooral door een beetje ‘gesaus’ aan de overzijde, zijn winstkansen opnieuw een flinke boost te geven. Bernard zag nog bijna een gewonnen partij verloren gaan, en opeens was het Philip die de beste kansen leek te hebben. Net op tijd hervond Bernard echter zijn drive en gaf Philip, die opnieuw door iets te passief spel naliet de beste zetten te vinden, het nakijken.

Germain-Piet was een partij die lange tijd gelijk opging. Germain koos voor een onmiddellijke aanval met de Dame en loperpaar op de diagonalen naar de koning gericht. Het zag er best behoorlijk bedreigend uit allemaal, maar Piet was niet onder de indruk en slaagde door een aantal stukken af te ruilen erin de angel uit de aanval van Germain te halen. In het diepst van zijn gedachten bedacht uw verslaggever ongeveer op dat moment dat, mocht hij de plaats van een van beide spelers mogen innemen aan het bord, hij de zwarte stukken van Piet had overgenomen. Germain ging lustig door met voorstellen tot afruil en Piet ging daar bedaard op in. Iets te bedaard wellicht op een gegeven ogenblik, toen hij de geslagen toren terugsloeg met de ‘verkeerde’ pion. Niets aan de hand uiteindelijk, maar het slaan met de andere pion had de dame bevrijd en de stelling aanzienlijk verbeterd mijns inziens. Germain wreef inmiddels nogmaals in zijn handen over de beslissing van Piet om een verkorte speelduur te aanvaarden, want de tijd tikte ongenadig weg in het nadeel van deze laatste. Onder druk gezet door Germain en vooral door de klok, beging Piet de “laatste fout” in een partij die al bij al geruime tijd in evenwicht was geweest. Germain bedankte en ging-weliswaar een pot honing armer(verloren in een weddenschap over een al dan niet gespeelde zet)-lopen met het punt.

De andere partijen werden  niet gespeeld.

Was Filip een bonker geweest, dan had hij woensdag redenen gehad om te bonken. Doordat al twee partijen afgelopen waren, was een aantal toeschouwers de partij aan het volgen, en dat was een afleiding teveel voor Filip. Hij gaf zomaar een stuk weg. Piet bedankte en ging met het punt lopen.

Pascal miskeek zich tegen Tom op een pionzetje en blunderde daardoor een stuk weg. Nochtans was de partij lange tijd gelijk opgaand. Met een stuk minder liet Pascal het hoofd alweer een beetje hangen en concentreerde zich niet meer zoals het hoorde. Dit leverde Tom nog een extra toren op en even later ook de partij.

Sven en Luc speelden beiden een degelijke partij, zonder blunders aan weerszijden, maar ook zonder spectaculaire zetten die de partij konden doen kantelen. Sven kwam een pionnetje voor, maar Luc hield met goede dreigingen de partij in evenwicht. Een logische remise was het gevolg, waarmee beide heren zich tevreden betoonden aan de toog achteraf.

Freek speelde wellicht zijn beste partij van het seizoen. Toen uw verslaggever aanschoof bij de partij had hij het gevoel dat Germain een hazeslaapje had genomen, want hij stond zowaar een pion of drie(vier?) in het rood. Met Freek aan zet en mogelijke afruilmogelijkheden voor de toren, leek het eindspel een gewonnen zaak. Freek die de afruil afsloeg omdat “eindspelen” zijn ding niet echt zijn, kreeg later een nog betere mogelijkheid om de partij nog tijdens het middenspel naar zich toe te trekken. Een onstopbare pion had een definitief voordeel kunnen opleveren, maar Freek zag een remise, bood deze aan en was blij met het halve puntje dat een vol had moeten zijn.

Ondertussen werd in de coulissen nagedacht over een systeem voor volgend seizoen, waarin iedereen zich kan vinden. De huidige kalender wordt door een aantal leden te druk bevonden en een aangepast scenario dringt zich op. Alternatieven in omloop zijn een light programma, met 1 partij per maand en daarnaast nog wat vrije naar keuze; of partijen vrij te spelen en af te spreken zonder vastliggende data. Dit laatste alternatief zou betekenen dat de shakers bijna niet meer ‘en groupe’ bijeenkomen wat naar toogklap en clubspirit toch wel een verlies zou zijn. Enfin wordt vervolgd…

Wetteren, 24 februari

Woensdag omstreeks 8 uur dertig traden twee mannen binnen in een groezelige bruine kroeg ter hoogte van de kruising Laarne Kalken. De sfeer was grimmig en zou een voorbode blijken van de hevige strijd die volgde.

Toen de handschoenen uitgingen, de stukken gezet en de klok ingesteld werd, vatte de partij aan met een van bij de start vrij ongebruikelijke stelling. Beide mannen speelden eerder behoedzaam. Bernard koos ervoor een loper te fianchetteren en snel kort te rokeren. Sven nam wat ruimte in het middenveld en koos voor een snelle ontwikkeling van zijn stukken. Reeds na een zet of 10 moest er stevig gedacht worden om de juiste zet te vinden. Bernard sloeg het eerst toe door een loper voor een paard te verruilen. Sven beantwoorde deze kaakslag onmiddellijk daarna door op zijn beurt een paard te slaan met een loper…waardoor het midden nog meer vast kwam te zitten.

Hoe traag de partij op gang kwam, en hoe vast ze leek te zitten, zo snel kwam de stroomversnelling er die zorgde voor een volledig open speelveld. Bernard miste een vervelend pionzetje van Sven, die niet enkel de kwaliteit opleverde, maar belangrijker, een verbonden pionnenpaar met vrije doorgang op de dameszijde. In ruil kreeg Bernard(voor een zet waarvan beide heren dachten dat het een blunder was van Sven-maar die bij computeranalyse de enige zet bleek te zijn die een significant voordeel vasthield) een sterke aanval op de  de niet-gerokeerde zwarte koning. Het werd een race tegen de klok, waarbij vooral Bernard met dwingende zetten de op hol geslagen zwarte pionnen diende te beletten de overkant te bereiken. Sven die zijn verdediging aan flarden gescheurd zag, had eigenlijk maar 1 optie en dat was alles resoluut op de aanval zetten en de pionnen tot dame te kronen.

De aanval van Bernard bleek uiteindelijk net niet genoeg punch te hebben, voornamelijk door het zwarte paard dat de koningsstelling onder het forse gebeuk toch bij elkaar hield.  Toen een tweede dame de zwarte stukken vervoegde, bleek de witte aanval al snel te verbrokkelen en slaagde Sven erin het zwarte materiële overwicht in winst om te zetten. (volledigheidshalve dient wellicht nog vermeld te worden dat Sven halverwege een ietwat ‘broekschijterig’  remisevoorstel deed, hetgeen door Bernard achteraf bekeken wellicht iets te ridderlijk werd afgeslagen omdat de positie duidelijk niet remiseachtig was.)

Er werd tenslotte voor de knikkers gespeeld, aangezien beide spelers tot dusver dit seizoen ongeslagen bleven en een eerste duel om de eerste plaats aangingen. Met nog een inhaalpartij te goed, moet Bernard voorlopig twee punten toegeven op Sven die voor het eerst dit seizoen de leiding alleen overneemt.

Bernard en Piet stelden uit, Luc was bye, maar voor de rest waren alle shakers op de afspraak.

Philip kwam tegen Freek op achterstand, met niet minder dan een vol stuk dan nog, maar hield het hoofd koel en bereikte niet veel later “egalité” om het met een tennisterm te zeggen. Nog even later keerden de kansen definitief in zijn voordeel. Hij gaf de partij niet meer uit handen en neemt ondanks de schrik die hem ongetwijfeld even beving het punt mee naar het verre Massemen.

Germain gaf Pascal partij. Na een hele week van ongetwijfeld slapeloze nachten om zijn ietwat goedkoop weggegeven punt in de vorige ronde, was hij gebrand op revanche. De partij ging lange tijd gelijk op en stond materieel en positioneel min of meer gelijk toen uw verslaggever zijn schup afkuiste. Uit het resultaat kan men veilig afleiden dat Germain won, maar de details van zijn overwinning zal u in zijn reactie op dit verslag dienen te lezen.

Sven zette de goede reeks voort door een overwinning tegen Tom. Ook hier ging het tot een eind voorbij de opening behoorlijk gelijk op. Sven slaagde er wel in zijn positie in het voordeel te brengen door een toren op de zevende rij te plaatsen. Toen Tom ondanks herhaaldelijke innerlijke waarschuwingen aan zichzelf toch een stuk wegblunderde door te rokeren, kantelde de partij definitief in het voordeel van Sven. Tom bood ondanks een stuk minder aanvankelijk nog aardig weerwerk, maar moest na een aantal ruils en het verlies van een toren het bijltje erbij neerleggen.

Nu we halverwege het seizoen zijn aanbeland, is misschien het moment aangebroken voor een oproep aan al wie de shakers een warm hart toedraagt. Gezien een aantal aankondigingen enerzijds en geruchten anderzijds, ziet het er naar uit dat we aan het laatste seizoen van onze glorierijke schaakclub bezig zijn. Met wat we nu weten houden we volgend seizoen niet meer voldoende leden over om een competitie te kunnen organiseren. Bij deze dus een stevige ruk aan de alarmbel. Wie over een jongere broer of zus beschikt: overtuige deze dringend om zich aan te sluiten. Wie vrienden heeft die de drank beu zijn en zich met meer serieuzere dingen wensen in te laten: vertel hen dat ze zich inschrijven en laatst maar niet lest: wie twijfelt of hij zal blijven of stoppen: bedenk welk een leegte zal achterblijven in jullie met Caissa(schaakgodin nvdr) vervulde harten!

De afwezigen ten spijt werd er toch geschaakt in het kasteeltje. Bernard gaf Tom partij met de witte stukken. Beide heren zagen hun partij iets voorbij halfweg afgebroken doordat bord, klok en stukken vakkundig werden opgebergd door Germain. Net als ondergetekende dacht deze dat de partij reeds afgelopen was toen Tom en Bernard een sigaretje gaan roken waren in de cafetaria. Omdat Tom echter op dat moment tegen een achterstand van twee volle stukken aankeek, werd besloten de stukken opgeborgen te laten en het punt naar Bernard te laten gaan.

Waar het precies fout ging was een beetje onduidelijk. Eén weggeblunderd stuk werden er door pressiespel van Bernard al gauw twee, al kon Tom met een doorgebroken pion wellicht nog voor enige dreiging zorgen.

Piet speelde de tweede partij van de avond. Met wit maakte hij het Luc knap lastig. De partij ging lange tijd gelijk op, tot Piet de ‘laatste fout van de partij’ beging en pardoes zijn dame van het bord zag verdwijnen. Luc neemt dus na vier speeldagen de leiding, maar moet nog bye zijn terwijl een aantal achtervolgers reeds een sterretje achter hun naam hebben.

Hopelijk kunnen we volgende ronde nog eens in volledige bezetting ten strijde trekken met vier bloedstollend spannende partijen tot gevolg.

Vooreerst een vooruitblik op het nieuwe seizoen. We verwelkomen Bernard als nieuw lid met torenhoge verwachtingen die hem als kampioen in spé worden opgelegd door Philip. Spelers van de shakers die ook in andere competities zitten en reeds een partij speelden tegen Bernard bevestigen dat deze ongetwijfeld een factor van betekenis zal worden, wat de competitie enkel ten goede kan komen. In ieder geval, bij deze welkom geheten uit naam van alle shakers en succes om de verwachtingen in te lossen!

Philip brengt zijn puntentotaal na slechts 2 ronden nu als op het zelfde niveau van voorgaand seizoen. Net voor hij “zijn wijf in elkaar ging slaan” (ik citeer) wist hij nog zijn intentie over te brengen een schitterend seizoen te zullen spelen.

Luk brak ook reeds een record; na de inhaalpartij van gisteren torent zijn totaal aantal remises nu reeds uit boven dat van vorig jaar.

Voor de rest van de voorbeschouwingen is het wachten op een volgend verslag, aangezien ik deze graag uit jullie eigen mond hoor en tot dusver nog niet iedereen gezien heb dit seizoen.

De inhaalpartijen van afgelopen woensdag dan:

Luk – Sven

Sven had zich voorbereid op een siciliaanse opening. Helaas bleek de ingestudeerde variant al na een paar zetten niet meer van toepassing door Luk’s ietwat vreemde aanpak. Van in het begin op zichzelf aangewezen zette Sven een niet zo beste opening neer. Hoewel materieel de partij gelijk opging was de pionnenformatie van sven enigszins misvormd. Toen Sven in het begin van het middenspel naliet e5 te spelen en zo het centrum af te sluiten, en op termijn van zijn dubbelpionnen af te geraken,  voerde Luk door handig gebruik van zijn paarden die het centrum overheersten de druk stelselmatig op. Op een gegeven moment kon Luk zowaar een vol stuk voorkomen, maar zag het niet. Door het terugtrekken van zijn paard slaagde Sven erin opnieuw in de partij te komen en af te handelen naar een eindspel, waarin wit desondanks licht in het voordeel was. Luk in beste doen had het kunnen halen, en misschien de snipverkouden Luk die woensdag aan de aftrap verscheen ook wel. Luk koos echter eieren voor zijn geld en aanvaarde de door Sven aangeboden remise. Waar hij in de nasleep tussen pot en pint toch de eerste spijttekenen van begon te vertonen.

Freek – Tom

Tom en Freek speelden een ietwat bizarre opening die voor beide partijen eigenlijk de nodige kansen bezorgde. Tom had al vroeg zijn damesloper gefianchetteerd(schuingezet op b7) en hield de break d5 achter de hand. Freek rokeerde lang en begon een offensief met g4 op de koningszijde. Te vroeg en vooral te onbezonnen zo zou blijken. De nodige backup van stukken voor een koningsaanval ontbrak een beetje en Freek besloot dan maar vol in de aanval te trekken met zijn paard. Een zeer eigenaardige zet want het verplaatste paard kon gewoon worden geslaan, en meer nog het was een gepend paard. Tom sloeg met zijn toren dankbaar de onverdedigde dame en weg waren de kansen van Freek. De rest van de partij was eigenlijk een logische gevolgtrekking… Tom zette zijn materieel voordeel om in een geslaagde koningsaanval en Freek gaf, twee zetten van onafwendbaar mat verwijderd, zichzelf vervloekend op.