Kampioenenstrijd beslist

Woensdag 11 augustus werden na veel gepalaver en uitstel(aan beide zijden) dan toch eindelijk de lang verwachte barragewedstrijden gespeeld die dienden uit te maken wie zich tot kampioen van het Shakersseizoen 2009-2010 mocht kronen.

De enigszins vermoeide hoofdrolspelers vatten aan met een voorzichtig koffietje en schakelden daarna over op bier. In een zeldzaam moment van zwakte was er aan de ene zijde al eens een ice-teatje te bespeuren en aan de andere kant een colaatje.

De zenuwen waren toch wel enigszins gespannen. Sven lootte de zwarte stukken, wat betekende dat hij, in het geval er drie partijen dienden gespeeld te worden, 2x met zwart moest spelen. De opening was Réti, waarbij wit met Pf3 een afwachtende houding aanneemt. Deze opening typeert zich vaak doordat zij in talloze andere openingen en/of variaties kan overgaan. Sven speelde d5 in een poging aan te sturen op de meer klassiekere d-openingen zoals damesgambiet en dergelijke meer. Helaas wou Bernard niet echt meewerken. Hij koos resoluut voor de aanval, nadat hij bijna onmiddellijk zijn koning gerokeerd had. De pionnen vlogen vooruit en bestookten het Svense middenveld. Sven werd constant voor concrete moeilijkheden en keuzes geplaatst en kon niet veel meer dan verdedigen, verdedigen en nog eens verdedigen. Zijn stukken geraakten niet ontwikkeld, zijn koning niet gerokeerd en erger, Bernard bouwde beetje bij beetje een druk op de stelling, waarvan Sven vreesde dat deze met een welgetimede doorbraak in het midden zou leiden tot een totale ineenstorting van de zwarte positie. Eigenaardig genoeg bouwde Bernard zoveel druk op in het midden dat hij niet goed meer wist met welke pion nu eigenlijk de doorbraak het best geforceerd kon worden. Na een uurtje beuken op de zwarte stelling besloot hij om met de c-pion de zwarte d-pion te slaan, maar dit stelde Sven niet voor onoverkoombare problemen. De zwarte stelling kraakte, beefde en zwoegde, maar bleef overeind.

Sven kon even ademhalen, slaagde erin te rokeren en ten langen leste de geblokkeerde stukken vrij te krijgen en zelf zijn torens te verbinden. Bernard, die zijn immense overwicht een beetje zag ontglippen ging voor stukwinst door een van de zwarte verdedigers de toegang af te snijden tot een aangevallen stuk. Helaas bleek dit ietwat te opportunistisch. De witte loper werd door Sven’s toren aan de dame gepend, en een eenvoudig rekensommetje leerde dat wit uiteindelijk één verdediger te kort zou komen om het onder druk gezette stuk te beschermen. De witte stelling-hoe machtig ook geweest gedurende het grootste deel van de partij brokkelde genadeloos uiteen na verlies van eerst de loper en daarna een toren. Bernard vervloekte zichzelf en gaf gedesillusioneerd op. 0-1 na een zenuwslopende, aangename en lange partij.

Aan de toog werden de zenuwen enigzins tot bedaren gebracht door een kort intermezzo. De tweede partij kon beslissend zijn, omdat 2 punten voldoende waren om kampioen te worden. Bernard leek rustiger, en Sven die al eerder dit seizoen bewees slecht te presteren onder druk, kreeg zijn zenuwen slechts moeizaam de baas. Toch besloot hij in een siciliaan tot het compromisloze f4, hetgeen onmiddellijk zwart tot keuzes dwong, wegens het gevaarlijke e5. Een obscure variant van de siciliaanse draak, die Zowel Sven als Bernard eigenlijk helemaal niet kenden. Er werd meteen kwistig pionnen geruild in het midden, en toen de ‘fog of war’ was opgeklaard, bleek vooral Sven er niet onaardig voor te staan. Geen van beide spelers had al kunnen rokeren, maar waar bij Sven in theorie beide rokades(lang en kort) nog beschikbaar waren, besloot Bernard tot een lange rokade om de aangetaste pionnenstelling op de koningszijde niet nog meer te belasten. De lange rokade bleek de koning echter verre van een veilige haven te bieden, en Sven kon een paard pal in het midden plaatsen, dat met monsterachtige allures het hele middenveld overzag. Het zwarte paard stond bovendien ongelukkig geplaatst en dreigde elk moment ingesloten en geslaan te worden. Toen dat even later ook gebeurde, en Sven naast het machtige paard ook een zwarte loper op een cruciale diagonaal kon plaatsen, werd het Bernard een beetje te machtig. De concentratie en strijdlust vloeide zichtbaar uit hem weg en je zag in zijn ogen dat hij wist hoe laat het was; ongeveer 22u20…

De opgave volgde niet veel later en daarmee was de nieuwe kampioen bekend. Omdat de kampioen tevens uw verslaggever is, zal hij de wierook een beetje sparen, die hij een andere kampioen ongetwijfeld zou hebben doen toekomen. Laat het volstaan te stellen dat Sven, benevens een dipje aan het einde van het seizoen, een dijk van een seizoen speelde, weinig punten liet liggen(net als Bernard) en het verschil kon maken in de onderlinge partijen, door Bernard vier keer te kloppen.
Achteraf werd nagekeuveld in klein Ledeberg met een frisse Duvel en we leefden nog lang en gelukkig…