Het was een rustige avond en de klokken tikten stil.
Nadat gedurende de opening slechts het geschuif van vilt te horen was,
pikte uw verslaggever in op de partijen.
Philip speelde c3 tegen de siciliaanse opzet van Bernard. Altijd een beetje vervelend is dat voor wie graag een open en aanvallende siciliaan speelt. Alleen reageerde Philip te passief op het pionnengeschuif van Bernard en werd daardoor in het middenveld enigszins onder de voet gelopen. Bernard vond ook uitstekende vooruitgeschoven posten voor zijn paarden, die de witte stelling eigenlijk van in het begin van de partij volledig verlamden. De sterke stelling van Bernard leidde onvermijdelijk tot pionnenwinst. Philip wist wel de sterkste dreiging uit te schakelen, door de dames af te ruilen. Een goede opening was het dus geenszins voor Philip, maar toch slaagde hij erin, vooral door een beetje ‘gesaus’ aan de overzijde, zijn winstkansen opnieuw een flinke boost te geven. Bernard zag nog bijna een gewonnen partij verloren gaan, en opeens was het Philip die de beste kansen leek te hebben. Net op tijd hervond Bernard echter zijn drive en gaf Philip, die opnieuw door iets te passief spel naliet de beste zetten te vinden, het nakijken.
Germain-Piet was een partij die lange tijd gelijk opging. Germain koos voor een onmiddellijke aanval met de Dame en loperpaar op de diagonalen naar de koning gericht. Het zag er best behoorlijk bedreigend uit allemaal, maar Piet was niet onder de indruk en slaagde door een aantal stukken af te ruilen erin de angel uit de aanval van Germain te halen. In het diepst van zijn gedachten bedacht uw verslaggever ongeveer op dat moment dat, mocht hij de plaats van een van beide spelers mogen innemen aan het bord, hij de zwarte stukken van Piet had overgenomen. Germain ging lustig door met voorstellen tot afruil en Piet ging daar bedaard op in. Iets te bedaard wellicht op een gegeven ogenblik, toen hij de geslagen toren terugsloeg met de ‘verkeerde’ pion. Niets aan de hand uiteindelijk, maar het slaan met de andere pion had de dame bevrijd en de stelling aanzienlijk verbeterd mijns inziens. Germain wreef inmiddels nogmaals in zijn handen over de beslissing van Piet om een verkorte speelduur te aanvaarden, want de tijd tikte ongenadig weg in het nadeel van deze laatste. Onder druk gezet door Germain en vooral door de klok, beging Piet de “laatste fout” in een partij die al bij al geruime tijd in evenwicht was geweest. Germain bedankte en ging-weliswaar een pot honing armer(verloren in een weddenschap over een al dan niet gespeelde zet)-lopen met het punt.
De andere partijen werden niet gespeeld.
